ΜΟΥΣΑ

Πονώ που δεν μπορώ ιδέες να γεννήσω.

Όλα ειπωμένα.

Ποιο νέο παιδί θα τρέξει στις σελίδες

και πώς αιώνιο θα μείνει;

Δεν θέλω το μωρό μου να μοιάζει κανενός

μόνο δικό μου, μόνο.

Κι εσύ μου λες:

Σώπα, εδώ είμαι.

Χαϊδεύεις τα μαλλιά μου

ίσα που αφήνεις αστερόσκονη

και ψιθυρίζεις λέξεις

που διψασμένα ακούω.

Ξέρω τα λόγια αυτά τα άκουσαν πολλοί

τώρα η σειρά μου ήρθε.

Γράφω, ίσα που προλαβαίνω

μα εσύ ξάφνου όνειρο μοιάζεις.

Άλλες φορές έρχεσαι κι απ’ το λαιμό μ’ αρπάζεις.

Ήρθα, τι θα κάνεις γι’ αυτό; -ρωτάς.

Βαλσαμωμένα πουλιά με μάτια χάντρινα

οι σκέψεις μου μοιάζουν.

Πεταλούδες καρφιτσωμένες σε βελούδο.

Με φιλά η απελπισία.

Έτσι θα είμαστε; – ρωτώ

Η μούσα απωθημένο είναι -λες- ερωμένη

αλίμονο αν καταντήσει δεδομένη.

(Σημείωση: Δημοσιεύτηκε στο Flactal στις 11/7/2018)