Πηγαινε στο δεντρο

«Βάλτε με φυλακή, σας παρακαλώ», είπε ο άντρας απέναντι του και τον κοίταξε στα μάτια.

   Ο αξιωματικός υπηρεσίας έμεινε να τον κοιτάζει αμίλητος. Κάθε μέρα, ειδικά όταν πλησίαζε η πανσέληνος,  όλο και κάποιος τρελός παρουσιαζόταν στο γραφείο του. «Πάλι γεμάτο φεγγάρι έχουμε;» αναρωτήθηκε και αναστέναξε.

«Άλλοι κάνουν sex σε περίεργα μέρη. Εγώ μόνο στο περιβάλλον που περιγράφω μπορώ να εμπνευστώ. Θέλω να γράψω για την ζωή στη φυλακή και δεν μπορώ τα το κάνω φυσικά μέσα από το δωμάτιο μου. Μόνο για λίγες μέρες», είπε ο άγνωστος.

«Με δουλεύετε; Το βρίσκετε αστείο;» είπε ο αστυνομικός και τον κοίταξε σαστισμένος.

«Καθόλου σας πληροφορώ. Μιλώ σοβαρά. Αν θες να γράψεις για το δέντρο, πήγαινε στο δέντρο λένε.»

«Και τι περάσατε τις φυλακές; Ξενοδοχεία για συγγραφείς  και τους αστυνομικούς για  καμαριέρες σας;»

« Συγ… συγγνώμη. Έχετε δίκιο», είπε ο άντρας  και βγήκε από το γραφείο με σκυμμένο το κεφάλι.

    Κάθε φορά έβλεπε στη βάρδια του μάνες να βγαίνουν στο πεζοδρόμιο για ένα κομμάτι ψωμί, ναρκομανείς, μετανάστες, δίμετρους που μόλις τους απειλούσαν με φυλακή έκλαιγαν σαν κοριτσάκια, πανικόβλητους πολίτες. Τίποτα δεν τον εξέπληττε πλέον. Σχεδόν τίποτα. Να βλέπει κάποιον να ψάχνει την έμπνευση στη φυλακή πρώτη φορά συναντούσε.

   Τρεις ώρες αργότερα τον ενημέρωσαν ότι άντρας μαχαίρωσε ναρκομανή στην μέση της πλατειάς και πολίτες είχαν πιάσει τον δολοφόνο. Έστειλε περιπολικό στο σημείο και περίμενε τους αστυνομικούς να έρθουν με τον ύποπτο. Άνοιξε η πόρτα του γραφείου και μπήκε ο άντρας που τον είχε επισκεφτεί πριν φορώντας χειροπέδες. Φαινόταν σοκαρισμένος, αμήχανος. Τα χέρια του έτρεμαν και το ένα έπιανε το άλλο σε μια προσπάθεια να σταματήσει το τρέμουλο. Τον έβαλε να καθίσει στην καρέκλα και είδε ότι απέφευγε την οπτική επαφή. Σταγόνες ιδρώτα στόλιζαν το μέτωπο του.

«Γιατί τον σκότωσες; Είχατε διαφορές;» είπε ο αστυνομικός.

«Όχι… δεν τον ήξερα.»

«Τότε, γιατί;»

«Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε για φόνο. Έπρεπε να ξέρω πώς είναι. Ποτέ δεν θα γίνω το ίδιο καλός αν δεν μάθω.»

«Τον σκότωσες γι’ αυτό; Για να δεις τι θα νιώσεις; Σκότωσες άνθρωπο για το τίποτα;»

«Όχι για το τίποτα. Τώρα ξέρω. Ποιος θα περιγράψει καλύτερα από μένα τη σκηνή ενός φόνου; Κανείς!» είπε και τον κοίταξε κατάματα. Τα μάτια του έλαμπαν. Συνεχίστηκε η ανάκριση για ώρες μέχρι να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες  και να τελειώσουν με τα διαδικαστικά.

   Όταν πια τελείωσε ο αστυνομικός την υπηρεσία του ήταν νωρίς το πρωί. Βγήκε από την είσοδο του αστυνομικού τμήματος, άναψε τσιγάρο και κοίταξε ψηλά. Είχε αρχίσει να χαράζει η νέα μέρα. Το φεγγάρι από την άλλη δεν είχε χαθεί ακόμη. Το διέκρινε ολόκληρο, κατακόκκινο. Είχε πανσέληνο την προηγούμενη …

(Δημοσιεύτηκε στο www.onestory.gr στις 22 Απριλίου 2012 – Φιλοξενείται στο  https://open-lab-blog.tumblr.com/post/21537012384/πηγαινε-στο-δεντρο)